SUPERDRUM is een opzwepend, mechanisch en genadeloos scheppingsverhaal. De wereld kantelt. De mensheid verdwijnt, terwijl de machines oprukken. Wat blijft er over? Hoe zorg je dat het verhaal van de mens niet verloren gaat? Op het podium staat de Superdrum: een monsterlijke constructie van honderd trommels. Een zelfspelend, eigenwijs en dreunend klankwezen van geluid en licht. Hier voert de machine de beat aan, terwijl de laatste mens (Jacobien Elffers) zich staande houdt in een wereld die kantelt. Wat is nog mens en wat is machine? Hoe klinkt ons verhaal als er niemand meer is om het te vertellen? Is dit het einde of juist het begin? SUPERDRUM is mechanisch en menselijk muziektheater over een veranderende werkelijkheid. Van de eerste trilling tot de laatste mens. Een wereld waarin scheppingsmythen, vergeten verhalen en technologische evoluties door elkaar dansen op de beat van een gigantische installatie van honderd trommels. Veenfabriek en Touki Delphine leggen allerlei scheppingsverhalen naast elkaar, van Swahili-mythen tot half onthouden Scandinavische sagen. Op het ritme van de Superdrum denderen we door de tijd. Van de natuurlijke naar de kunstmatige evolutie. En van de eerste naar de laatste mens. Zij zegt: “Je weet nog niet alles. Je kan nooit alles weten. Je weet niet hoe we zijn ontstaan. Je weet niet welke dingen ik ben vergeten. De machine zegt: “vertel het me dan.”
