Rebe is een verloren pop die, wanneer je haar indrukt, gefluister, geschreeuw en akkoorden laat horen die al duizend keer hebben geklonken binnen de traditie van het Spaanse lied. Volgens haarzelf is ze ontstaan na de liefde en vlak vóór de passie. Misschien verklaart dat waarom haar ballades een ongekende erotiek dragen. Tegelijkertijd maken de nuances van haar klank en de manier waarop ze arrangementen laag op laag stapelt, totdat het oorspronkelijke popsongschema bijna onherkenbaar wordt, het lastig om haar binnen één genre onder te brengen. Rebe vertelt kleine legendes over zichzelf: theatrale liefdesverhalen die zoet, bitter, belachelijk, vurig en catastrofaal zijn, maar nooit ongeloofwaardig, simpelweg omdat zijzelf er de hoofdrol in speelt. Als pop is ze eigenlijk misleidend. Zodra ze je aandacht heeft, is zij degene die met jou speelt. Het lijkt alsof ze alleen maar in de spiegel kijkt, maar ondertussen verleidt ze, irriteert ze, smeekt ze en drijft ze subtiel de spot met iedereen die haar gadeslaat terwijl ze naar zichzelf kijkt. INSTAGRAM
