In 1929 schonk Virginia Woolf ons een niet meer weg te denken kamer voor jezelf; het baanbrekende essay A room of one’s own. In 2026 nodigt Maatschappij Discordia haar uit in hun kamer, in hun salon, in de theatrale ruimte van de Weiblicher Akt, om in gesprek te gaan over hoe het is om kunstenaar en vrouw te zijn. Een belangrijke andere gast is Zadie Smith. Sadie, zoals ze eigenlijk heet, laat ons keer op keer beseffen dat het verleden nog altijd met ons spreekt en maakt dat wij geworden zijn wie we zijn. En ook dat kijken naar dat verleden een ander perspectief op onze eigen tijd kan werpen. Tijden veranderen maar bepaalde gesprekken moet je blijven voeren. Zeker met deze vrouwen. Zadie: "Ik bewonder Beckett en ik respecteer Joyce. Maar ik hou van Woolf. Als ik het zwaar heb herlees ik haar dagboeken, en dat helpt me verder." Wij: "Oh vertel eens."
